جان جهان
به تو دل بستم و غير تو كسى نيست مرا جُز تو اى جان جــــهان، دادرسى نيست مرا
عاشق روى تــوام، اى گل بى مثل و مثال به خدا، غير تو هــرگز هــــوسى نيست مرا
بـــا تو هستم، ز تو هرگز نشدم دور؛ ولى چه توان كرد كه بانگ جــــرسى نيست مرا
پــــرده از روى بينداز، به جان تـــــو قســم غيـــر ديــــدار رخت مـــلتمسى نيست مرا
گر نباشى بـــرم، اى پـــردگى هرجـــــايى ارزش قدس چـــو بـــال مگسى نيست مرا
مــــده از جنت و از حــــــور و قصورم خبرى جز رخ دوست نظر سوى كسى نيست مرا
مكتب عشق
آنكه دامن مى زند بر آتش جانـــم، حبيب است آنكـــه روز افزون نمـــايد درد من، آن خود طبيب است
آنچه روح افزاست، جام باده از دست نگار است نى مدرّس، نى مــربّى، نىحكيم و نى خطيب است
سرّ عشقم، رمز دردم در خم گيسوى يار است كـــى به جمع حلقــه صوفىّ و اصحــاب صليب است؟
از "فتـــوحاتم" نشد فتحىّ و از "مصباح"، نورى هــــر چــــه خواهم، در درون جامــه آن دلفريب است
درد مـــى جـــويند اين وارستگان مكتب عشق آنكه درمان خواهد از اصحــاب اين مكتب، غريب است
جرعهاى مى خواهم از جام تو تا بيهوش گردم هــــوشمند از لـــذّت اين جرعه مى، بى نصيب است
مـــوج لطف دوست، در درياى عشق بى كرانه گــــاه در اوُج فـــراز و گــــاه در عمــــــق نشيب است